Imię pochodzące od hebrajskiego słowa Bar Nebuah znaczące syn proroctwa. Imię zyskało popularność w I wieku, a w Polsce zaczęło być używane od XI wieku w formach Barnabasz,
Bernaba, Bernabasz.
Barnaba imieniny obchodzi 11.VI
| PRZEKSZTAŁCENIE | ZDROBNIENIE | FORMA DAMSKA |
|---|---|---|
| Barnabuś, Nabuś |
| WERSJA OBCOJĘZYCZNA | |||
|---|---|---|---|
| łacińska | angielska | francuska | niemiecka |
| Barnabas | Barnaby, Barnabas | Barnabe | Barnabas, Barnes |
| IMIENINY | CECHY CHARAKTERU |
|---|---|
| 11.VI | mężczyzna o ujmującym sposobie bycia, bardzo wesoły, zawsze uśmiechnięty, radosny, potrafi być beztroski, pozornie mało odpowiedzialny, optymista, lubi dalekie podróże |
| PRZYSŁOWIA |
|---|
| Za duszę Barnaby i jego baby. |
| PATRON | OPIS PATRONA |
|---|---|
| Św. Barnaba | Święty Barnaba urodził się na początku I wieku na Cyprze. Należał do bogatej żydowskiej rodziny. Uczęszczał do tej samej szkoły co św. Paweł. Gdy Jezus Chrystus przybył na ziemię, był jednym z pierwszych, którzy zostali jego uczniami. Po ukrzyżowaniu Chrystusa pozostał z apostołami i głosił w różnych miastach wiarę chrześcijańską. Gdy przybył do Salaminy głosić swe poglądy, Żydzi przeciwni jego poglądom ukamienowali go żywcem w 60 roku n.e. |
